Een grandioze mislukking
Laurens Ham
Over Zichtbare stem
van Renaat Ramon
Met Zichtbare stem, de nieuwe visuele poëziebundel van Renaat Ramon, is iets vreemds aan de hand. De titel lijkt te willen zeggen: dit is opnieuw een dichtbundel waarin beeld en geluid elkaar raken. Maar wie de ‘teksten’ leest, ontdekt dat ze juist onuitspreekbaar zijn. In zijn visuele bundels probeert Ramon…
‘Kom eens huilen bij een goed lied’
Carl De Strycker
Over Brommerdagen
van Jan Baeke
Brommerdagen van Jan Baeke is een harde bundel: melancholie, pijn, psychische stoornissen, godsdienstfanatisme, haat, moord, zelfmoord, het zijn allesbehalve liefelijke of poëtische gevoelens die de dichter hier thematiseert. En toch resulteert dat in prachtige gedichten. Temidden van de lelijke wereld die hij oproept, plaatst Baeke een aantal schitterende metaforen.
Een Holocaustzieke maatschappij
Gie van den Berghe
Over De Holocaust is voorbij. Afrekenen met Hitlers erfenis
van Avraham Burg
De staat Israël is volgens Avraham Burg in De Holocaust is voorbij aan een wedergeboorte toe. Het land moet zich bevrijden van dit tot nationaal trauma gepromoveerde verleden, ophouden het voor alles en nog wat als rechtvaardiging te gebruiken. Hitler eindelijk verslaan. Dan kan de Joodse staat worden waarvoor hij…
De onbruikbaarheid van het verstand
Gaston Franssen
Over Stof dat als een meisje
van Toon Tellegen
Toon Tellegen schrijft gedichten die tegelijkertijd simpel en complex zijn. Hij bouwt in elke bundel een herkenbare wereld op van eenvoudige motieven, vaste personages en terugkerende structuren. In Tellegens nieuwste bundel, Stof dat als een meisje, wordt tot op zekere hoogte hetzelfde procédé toegepast. In elk gedicht ontmoeten een man…
Zoveel meer dan biografietjes
Carl De Strycker
Over Elf
van Daniël Rovers
Daniël Rovers, bekend als essayschrijver, portretteert in zijn prozadebuut Elf elf mensenlevens in evenveel verhalen die losjes bij elkaar gehouden worden door de setting: Brussel. Elf is een bijzonder amusant en intelligent boek. Op het eerste gezicht is het een verzameling knotsgekke avonturen van een stel dertigers en veertigers in…
Leeuwerikspiegel
Cin Windey
Over De sneeuwslaper
van Marlene van Niekerk
Marlene van Niekerks meest recente werk De sneeuwslaper, slaagt erin alle omlijnde genretyperingen achter zich te laten. De meermaals bekroonde auteur schreef met De sneeuwslaper zowel een ingenieuze roman-in-verhalen en een geëngageerde apologie van de literatuur als een poëticale handleiding bij haar werk. Dat klinkt als een ambitieuze onderneming voor…
Laattijdigheid
Christophe Van Gerrewey
Over Point Omega
van Don DeLillo
Met zijn nieuwe roman Point Omega plaatst Don DeLillo één groot vraagteken bij de definiëring van zijn oeuvre als structuralistische cultuurkritiek. En tegelijkertijd vraag hij zich af – wat eigenlijk dezelfde vraag is – of de wereld inderdaad wel op die manier bekeken kan of moet worden: als één groot…
Wat dan overblijft
Ton van 't Hof
Over De tweede ruimte. Over poëzie
van Bernlef
In De tweede ruimte bundelde Bernlef zijn essays en kronieken over vertaalde poëzie die voor het grootste deel de afgelopen decennia verschenen in het inmiddels ter ziele gegane tijdschrift Raster. Op enkele uitzonderingen na zijn de poëticale opvattingen van de besproken dichters verwant aan die van Bernlef: gedichten zijn ook…
De geledingen van de duisternis
Hans Groenewegen
Over De schuur in
van Marije Langelaar
Marije Langelaars tweede bundel, De schuur in, schokt me. Dat komt onder andere omdat hij verschillende gradaties van geweld in de gangbare relaties tussen mannen en vrouwen en tussen ouders en kinderen in taal ervaarbaar maakt. Langelaar brengt in beknopte zinnen en ellipsen woorden samen die bij elkaar betekenissen activeren…
Een gepassioneerd bewustzijn
Erwin Jans
Over Kebang!
van Jan Lauwers
Onder de titel Kebang! brengt theatermaker Jan Lauwers, oprichter van Needcompany twee trilogieën, twee monologen, twee eenakters en een verhaal samen. Is het toeval dat de titel die Lauwers aan zijn verzameling teksten meegaf verwijst naar een harde slag, een ontploffing, een catastrofe? Het ontbreekt niet aan catastrofes in het…
Bidden en bijten
Peter van Lier
Over ¡Mondo Manga!
van Nick J. Swarth
Het is raadzaam om ¡Mondo Manga! van Nick J. Swarth niet op de nuchtere maag te lezen. De gedichten trekken je een wereld van seks en agressie in. Van nature behoor ik niet tot het gewillige lezerspubliek van deze bundel. Toch heb ik hem niet terzijde geschoven en wel degelijk…
Marietje leert lezen
Bertram Mourits
Over Alle poëzie dateert van vandaag
van Charles Ducal
Hoe bekend het betoog ook klinkt,Alle poëzie dateert van vandaag, het Gedichtendagessay van Charles Ducal, is daarom bepaald niet minder goed. Ja, Ducal bewandelt begane paden, ja hij is belerend, maar je gelooft hem bij alles wat hij beweert, en vooral: hij pretendeert ook helemaal niet het wiel opnieuw uit…
Te veel woorden, te weinig zin
Fabian Stolk
Over Woudman
van René Huigen
Een verhaal dat weinig voorstelt, of een verhaal dat voor een verpozing zoekende lezer te ingewikkeld is om interessant te zijn, kan toch uitermate boeiend en onderhoudend zijn wanneer het met brille geschreven is. Ik geef het werk van Brakman en Jongstra als voorbeeld. René Huigens Woudman lijkt daarbij te…
Nietzsche in een handomdraai
Cin Windey
Over Omwentelingen
van Mark Z. Danielewski
Dat Omwentelingen van Mark Z. Danielewski bijna meer een designobject dan een roman is, kan de indruk wekken dat de inhoud wordt overschaduwd door de (overigens wel zeer knappe) vormgeving. Tegelijk wordt de ijzeren logica van het wisselende kleurgebruik en letterformaat, de bladspiegelindeling en de roterende paginanummers dan weer zo…
Vanuit de duisternis
Peter van Lier
Over Een uil in de zon
van Hans Dekkers
Hans Dekkers schrijft onmodieuze poëzie, gedichten die ook in andere tijden geschreven hadden kunnen zijn. In 2006 verscheen Banjoman en begin 2010 komt Een uil in de zon uit. Gedichten die aan de Metamorfosen van Ovidius herinneren door hun ongrijpbare verloop en de klassiek aandoende stijl, maar ook aan de…
Langzaam leren vliegen
Samuel Vriezen
Over Vederbeds Lumière
van Lucas Hüsgen
Alles vloeit en stroomt in Lucas Hüsgens Vederbeds Lumière. Onderwerpen, beelden, woordgroepen en taalregisters plaatst hij zelden scherp in contrast. Een modulerende continuïteit interesseert hem meer dan de schok van een harde cut, en het rijke palet van tonen dat de dichter gebruikt versmelt tot één lyrische stroom. Hüsgen hoopt…
